Dit jaar wil ik hoop meegeven met mijn kerstkaarten. Een lichtpuntje in deze tijd waarin zoveel de verkeerde kant opgaat. Best een lastige opdracht. Tijdens een wandeling wist ik het: de veerkracht van de natuur. En hoe onbaatzuchtige mensen daar een handje bij helpen.  Als we gunstige omstandigheden creeren, dan kunnen dierenpopulaties heel snel terugveren en groeien. Telkens als ik daar iets over lees, dan laait er hoop op in mij.

Zo kwam ik erop om de bever, Europese bizon en kerkuil te tekenen. In deze blog vertel ik je meer over die prachtige diersoorten en hun succesverhalen.

De landschapsarchitect

Op de bever werd veel gejaagd voor hun pels en vlees. En zo werd in 1826 de laatste bever in Nederland gedood. Sinds ze in de jaren 80 weer uitgezet zijn worden ze beschermd. Nu doen ze het hartstikke goed. Gelukkig maar, want ze hebben een belangrijke rol voor hun omgeving.

Ze knagen en bouwen en zorgen daardoor voor een dynamisch landschap. Er ontstaan open plekken waar planten de ruimte krijgen, die op hun beurt weer dieren aantrekken.

Door de dammen ontstaan er kleine meertjes. Daarin groeien waterplanten die de bevers zelf eten. Maar het ondiepe water is ook perfect voor kikkers, libellen en andere waterdieren.

En wanneer de bevers verder trekken, de dam vervalt en het meertje droogvalt, dan is de grond nog jaren voedselrijk voor allerlei planten en dieren.

De wegenbouwer

Ook grote grazers zoals de wisent, ookwel Europese bizon, dragen een steentje bij. Ze maken een soort wegen van kort gras, waar kleine dieren als hagedissen graag gebruik van maken. En haast ondoordringbaar bos maken ze begaanbaar voor andere dieren. Ondertussen verspreiden ze zaden, doordat die in hun vacht blijven hangen.

Maar doordat hun leefgebied steeds kleiner werd ging het bergafwaarts met de wisent. In 1927 stierf het laatste wilde exemplaar. Door een fokprogramma met de 54 dieren die in gevangenschap leefden, konden ze weer worden uitgezet. Er leven nu zo’n 3500 dieren in het wild, waarmee de soort nog steeds heel kwetsbaar is. Ook in Nederland en Belgie kun je ze tegenkomen.

De schoonmaker

En dan de kerkuil. In de jaren 60 was de kerkuil bijna helemaal verdwenen uit Nederland. Dat kwam door strenge winters, maar ook door landbouwgif en tekort aan goede nestplaatsen.

Vrijwilligers staken de handen uit de mouwen. Ze zorgden voor nestkasten en verbetering van de leefomgeving. Daardoor is de kerkuil er bovenop gekomen. Sinds 2017 staat hij zelfs niet meer op de rode lijst.

Roofdieren zoals kerkuilen dragen bij aan het ecologisch evenwicht. Ze vangen de verzwakte dieren, waardoor ziektes minder verspreiden en soorten sterk blijven door natuurlijke selectie.

Nog wat leuke weetjes, waarvan sommige terug te zien zijn in mijn illustraties:

• Bevers hebben oranje knaagtanden
• Bevers houden geen winterslaap. Als er dik ijs ligt kunnen ze lang in hun hol blijven. Daarvoor hebben ze een voorraadje takken om van te eten.
• De bever eet bast, twijgen, waterplanten en boombladeren. Hout dus niet.
• De ingang van een beverburcht is meestal onder water, zodat roofdieren buiten blijven.
• De wisent is het grootste zoogdier van Europa.
• Wisenten leven in kuddes, geleid door een ouder dier.
• Van de wisent wordt ‘s winters de vacht dikker en het haar langer. Ze groeien een baard en een dikke haardos op het hoofd.
• Kerkuilen zien niks als het écht donker is.
• Zijn er veel muizen te vinden? Dan legt de kerkuil meer eieren, soms wel 10.
• Een kerkuil vliegt vrijwel geluidloos. Omdat ze door geluid de locatie van hun prooi bepalen.
• Alle drie de dieren zijn voornamelijk ‘s nachts actief.

ARK Rewilding Nederland

Ik vond dit alles zo interessant om te leren, dat ik nog iets extra’s wilde doen. Ik wil deze en andere diersoorten helpen. Daarom gaat 5% van de opbrengst van deze kaartenset naar ARK Rewilding Nederland. Een natuurorganisatie die zich inzet voor meer wilde natuur en ook meewerkte aan de herintroductie van de wisent en bever.

Benieuwd naar de kerstkaarten? Je vindt ze hier in de webshop.